Een succesvolle bank draagt bij aan de democratie
Wanneer is een bank succesvol? Manuel Hensmans heeft hier onderzoek naar gedaan en heeft geconcludeerd dat banken pas succesvol zijn wanneer ze bijdragen aan de democratie.
Eén van de factoren waar dit van afhangt ligt aan de zes lange termijn strategieën die in Nederland en Engeland resultaat zijn van het onderzoek. Dit staat in zijn proefschrift; "A Republican Settlement Theory of the Firm. Applied to Retail Banks in England and the Netherlands" (1830-2007). Na de Tweede Wereldoorlog tot aan de jaren ’70 voerde de Engelse hypotheekbanken en de Nederlandse commerciële banken het beleid voort van de lange termijn strategieën. Na de jaren ’70 ging het mis met de Engelse hypotheekbanken, in een periode van nivellering koste dat uiteindelijk de kop.
Door onze redactie
Banken in Engeland waren tot de jaren 30 erg succesvolle pioniers bij het uitvoeren van de zes strategieën. De strategieën die Hensmans vond bij de retailbanken gaan over het vervullen van de sociale mobiliteitsaspiraties van kernklanten en het bedienen van klanten van verschillende sociale klassen. Staatsbeleid aangaande economisch burgerschap werd door de banken tot “voldongen feit” gemaakt en vertaald in diensten en producten.
De banken maakten zichzelf tevens tot kampioen van een herboren nationaal karakter en van het economische landsbelang. De enige bank die zich volledig hield aan de zes lange termijn strategieën in de perioden 1900 tot 2007 was het retailbedrijf van de Rabobank. De overige banken kwamen in spiraal van een cyclisch heroplevend en neergaande relatie, tussen het succes en de bijdrage van de banken tot de democratie.
Voor de financiële crisis waren banken degenen die de economie een boost gaven. Door zeer aantrekkelijke aanbiedingen kreeg de burger de mogelijkheid om altijd over een kapitaal te beschikken, om als welvarende in de maatschappij te functioneren. Het was allemaal te mooi om waar te zijn en hierdoor blijkt dat schijn weer eenmaal bedriegt.
Het imago waar de bank zo hard voor heeft moeten werken stort na twee jaar financiële crisis volledig in. Hensmans leert ons in zijn studie dat er een duidelijk positieve relatie bestaat tussen het succes van de banken en hun bijdrage tot de democratie. In een internationaal perspectief wordt de capaciteit van bedrijven beperkt voor het uitvoeren van haar democratische taken voor de samenleving. Natie-staten zorgen in dit geval voor beperkingen. Dit basseert Hensmans zich op een historische analyse van de strategieën gevolgd door Engeland en Nederland sinds de vroeg republikeinse tijden, en de Verenigde Staten en de E.U. sinds de Tweede Wereldoorlog.
U leest het originele artikel terug op de website van de Erasmus Universiteit.
Eén van de factoren waar dit van afhangt ligt aan de zes lange termijn strategieën die in Nederland en Engeland resultaat zijn van het onderzoek. Dit staat in zijn proefschrift; "A Republican Settlement Theory of the Firm. Applied to Retail Banks in England and the Netherlands" (1830-2007). Na de Tweede Wereldoorlog tot aan de jaren ’70 voerde de Engelse hypotheekbanken en de Nederlandse commerciële banken het beleid voort van de lange termijn strategieën. Na de jaren ’70 ging het mis met de Engelse hypotheekbanken, in een periode van nivellering koste dat uiteindelijk de kop.
Door onze redactie
Banken in Engeland waren tot de jaren 30 erg succesvolle pioniers bij het uitvoeren van de zes strategieën. De strategieën die Hensmans vond bij de retailbanken gaan over het vervullen van de sociale mobiliteitsaspiraties van kernklanten en het bedienen van klanten van verschillende sociale klassen. Staatsbeleid aangaande economisch burgerschap werd door de banken tot “voldongen feit” gemaakt en vertaald in diensten en producten.
De banken maakten zichzelf tevens tot kampioen van een herboren nationaal karakter en van het economische landsbelang. De enige bank die zich volledig hield aan de zes lange termijn strategieën in de perioden 1900 tot 2007 was het retailbedrijf van de Rabobank. De overige banken kwamen in spiraal van een cyclisch heroplevend en neergaande relatie, tussen het succes en de bijdrage van de banken tot de democratie.
Voor de financiële crisis waren banken degenen die de economie een boost gaven. Door zeer aantrekkelijke aanbiedingen kreeg de burger de mogelijkheid om altijd over een kapitaal te beschikken, om als welvarende in de maatschappij te functioneren. Het was allemaal te mooi om waar te zijn en hierdoor blijkt dat schijn weer eenmaal bedriegt.
Het imago waar de bank zo hard voor heeft moeten werken stort na twee jaar financiële crisis volledig in. Hensmans leert ons in zijn studie dat er een duidelijk positieve relatie bestaat tussen het succes van de banken en hun bijdrage tot de democratie. In een internationaal perspectief wordt de capaciteit van bedrijven beperkt voor het uitvoeren van haar democratische taken voor de samenleving. Natie-staten zorgen in dit geval voor beperkingen. Dit basseert Hensmans zich op een historische analyse van de strategieën gevolgd door Engeland en Nederland sinds de vroeg republikeinse tijden, en de Verenigde Staten en de E.U. sinds de Tweede Wereldoorlog.
U leest het originele artikel terug op de website van de Erasmus Universiteit.
