Zwitsers bankgeheim niet zo geheim meer

Van het beruchte Zwitserse bankgeheim blijft niet veel meer over. Dat zegt Giles Broom, financieel correspondent van het persbureau Bloomberg in Genève. Door klokkenluiders en de strengere regelgeving na de financiële crisis van zes jaar geleden is er immers minder tolerantie voor offshore belastingparadijzen.

Dat gaf de Verenigde Staten, Frankrijk en andere landen de kans om het Zwitserse bankgeheim te kraken. Het is volgens Broom echter niet duidelijk of de sanering de belastingontduiking kan uitroeien of daarentegen naar andere locaties zal verhuizen. Evenmin staat vast of de Zwitserse banken zonder de mantel van anonimiteit erin zullen slagen hun klanten te behouden. “Grote banken zoals Crédit Suisse en UBS sloten overeenkomsten met de Amerikaanse overheid en bekenden Amerikaanse burgers geholpen te hebben fiscale fraude te plegen,” zegt Giles Broom.

Ontsnappingen

“Nadat een bankier had toegegeven geholpen te hebben om clandestiene rekeningen en bedrijven op te richten en andere technieken opgezet te hebben om rijke klanten aan fiscale controles te helpen ontsnappen, besliste UBS de details van bijna vijfduizend klanten aan de autoriteiten over te maken. Inmiddels werken al een honderdtal banken, ongeveer één derde van de totale Zwitserse financiële sector, met het Amerikaanse ministerie van justitie samen.”

“De banken hopen te kunnen ontsnappen aan het lot van Wegelin, de oudste bankinstelling van Zwitserland, die na een schuldbekentenis geen andere mogelijkheid meer zag dan zijn activiteiten vorig jaar stop te zetten,” benadrukt Broom. “Inmiddels zijn meer dan veertigduizend belastingzondaars in een Amerikaans programma gestapt om hun situatie te regulariseren."

"Door zich te schikken naar de politieke druk en zich akkoord te verklaren met een internationale uitwisseling van informatie over rekeninghouders, kon Zwitserland vermijden door de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (Oeso) op een zwarte lijst geplaatst te worden.”

“De Zwitserse reputatie van absolute discretie werkte als een magneet op dictators, criminelen en belastingontduikers,” zegt Broom. “Het bankgeheim is echter geen Zwitserse uitvinding, want werd al in de zestiende eeuw door Italiaanse bankiers toegepast. Het Zwitserse bankgeheim gaat terug naar de eerste helft van de jaren dertig van de voorbije eeuw, toen het vrijgeven van de identiteit van bankklanten bij wet strafbaar werd gemaakt. Bankiers konden daardoor een geheimhouding aanbieden die vergeleken kon worden met de zwijgplicht van artsen, advocaten of priesters."

Zwitserse neutraliteit

"Het bankgeheim vormde een onderdeel van de Zwitserse neutraliteit in de geschiedenis van Europese conflicten. In Zwitserland is belastingontwijking ook geen misdrijf,” stipt Broom nog aan. “Het land zag dan ook snel deposito’s vanuit Frankrijk, Duitsland en Italië toestromen. Dat fenomeen kon vooral worden opgemerkt in periodes van hoge fiscale tarieven, ook al rekenen de Zwitserse banken zware commissielonen aan."

In het verleden werd slechts uitzonderlijk informatie over bankrekeningen vrijgegeven. Die uitzonderingen hadden vooral betrekking op terrorisme en georganiseerde misdaad. Zwitserland heeft op dit ogenblik nog altijd een kwart van de wereldwijde offshore deposito’s in beheer, maar wordt wel met grotere concurrentie vanuit Hongkong en Singapore geconfronteerd.” Zwitserse bankiers wijzen erop dat vele buitenlandse klanten niet door het bankgeheim worden aangetrokken, maar zich vooral laten leiden door de stabiliteit van het land en de investerings-expertise van de sector. Die waarden zullen volgens hen ook in de toekomst rijke klanten blijven trekken.

Ook voeren de bankiers aan dat ze onmogelijk kunnen ingaan tegen de Zwitserse wet en het dus moeilijk is om in te gaan op vragen van buitenlandse autoriteiten zolang er geen duidelijkheid is gecreëerd over de binnenlandse fiscale regelgeving. “De Zwitserse banken zien zichzelf vooral als de zondebok voor een wereldwijd probleem,” stelt Broom dan ook. “Er wordt ook gewezen op andere fiscale paradijzen, zoals de Britse Kanaaleilanden of het Amerikaanse Miami, waar vooral Latijns-Amerikaans geld zou worden verzameld.”

Bron: Express.be